Ágætis byrjun

(Ég er að skrifa þennan bloggpóst um miðja nótt, enda gjörsamlega búin að snúa sólarhringnum við í jólafríinu, eins og minn er vani. Þannig að þó að það standi 4. janúar, er ég enn stödd á þeim þriðja!)

Nú eru þrír dagar liðnir af árinu, og þar með heilsuátakinu mínu. Ég get nú ekki beint sagt að ég byrji með krafti, enda held ég að það sé líklegra að ég sprengi mig bara ef ég legg of mikið á mig í byrjun. En ég er nú samt að standa mig ágætlega hingað til að eigin mati.

Á nýársdag skokkaði ég 3 km á brettinu á 19:21. Ég fór líka í tvo göngutúra um hverfið, þann fyrri um daginn, en þá labbaði ég til og frá vinkonu minni. Ég er ekki komin með bílpróf, sem þýðir að ég geng það sem ég get. Svo fór ég í annan göngutúr um kvöldið, í u.þ.b. hálftíma. Það var ískalt en mjög fallegt.

Í gær fór ég aftur 3 km á brettinu og var þá heldur hægari, fór þá á 20:30. Enda voru einhver eymsli í vinstri hælnum farin að gera vart við sig (eða svona á svæðinu rétt fyrir ofan hælinn, í kringum hásinina). Ég hitti vinkonurnar seinna um daginn og við fórum m.a. í smá göngutúr.

Í dag fór ég hvorki á brettið né út að labba, en hins vegar þræddi ég Kringluna vandlega, ásamt vinkonum mínum, í árangurslausri leit að afmælisgjöf. Það var nú dágóður labbitúr. Eftir það var ég alveg uppgefin, ekki síst vegna þess að ég meiddi mig í vinstri hælnum í hverju skrefi. Ég hlýt eitthvað að hafa stigið vitlaust í fótinn í gær eða fyrradag, en ég er viss um að þetta jafnar sig. Það er spurning hvað ég geri á morgun, mig langar til að reyna aftur við þrjá kílómetrana, en ætli það sé ekki best að ég hvíli fótinn í einn dag eða svo.

Breytingar á mataræðinu mínu hafa ekki verið drastískar. Ég er ennþá að finna það út hvernig ég ætla að gera þetta, hverju ég þarf að breyta og svona. En ég er ekkert búin að borða af nammi, snakki eða annarri svoleiðis óhollustu, þó að mér hafi margoft verið boðin hún. T.d. var stútfull skál af súkkulaði fyrir framan mig í næstum allan gærdag þegar við vinkonurnar hittumst og spiluðum Alias (frábært spil!) en ég fékk mér ekki einn mola. Sem betur fer var önnur skál við hliðina full af rúsínum og hnetum, sem ég gat fengið mér af. Hollari kosturinn! Svo er ég líka farin að fá mér smærri skammta en ella, og ég er alls ekkert eins svöng og ég hafði búist við að vera. Þannig að það er gott.

Önnur góð frétt er sú að ég talaði við eina vinkonu mína í gær (sem er u.þ.b. jafn þung og há og ég) og við ákváðum að fara að hittast og æfa saman reglulega. Ég held að sá stuðningur verði mér ómetanlegur, það er alltaf gott að hafa einhvern til að hvetja mann áfram og svo verður líka gaman að hafa félagsskap.

Ég vil þakka þeim sem skilja eftir komment á bloggin mín. Það er mjög gaman að lesa þau