Rólan

Það var einn fagran sumardag árið 2009 að ég var að labba heim að húsinu mínu. Ég var í góðu skapi út af einhverju og þegar ég smeygi mér inn í bakgarðinn sé ég rólurnar bærast örlítið í golunni. Ég ákveð að róla mér aðeins í heitri sólinni og fagna lífinu. Ég er komin á gott flug þegar allt í einu heyrist BRAK og ég hlammast á minn stóra rass í mitt limgerðið fyrir aftan rólurnar. Núna sveifluðust fyrir framan mig tvö sakleysisleg bönd, í hvoru þeirra hálfur róluplanki.

Ég hafði brotið róluplankann.

Ég var virkilega orðin það þung að ég hafði brotið fjandans róluplankann! Þetta var eins og atriði í lélegri teiknimynd. Þá var ég 95 kíló. Síðan hef ég ekki rólað mér.

Þetta atvik var svolítið „wake up call.“ Auðvitað vissi ég að ég væri allt of feit, ég hef vitað það alla ævi. En ég meina, ég braut fjandans róluna! Í kjölfarið missti ég 5 kíló.

En það er ekki nóg. Eins og ég sagði í gær vil ég komast niður í 60 kíló (þ.e. losna við 30 kg). Þetta er bara eitthvað sem ég verð að gera. Ég hef verið of feit alla ævi og nú langar mig að stíga út úr fitubúningnum, losa mig við þetta í eitt skipti fyrir öll.

Það ætla ég að gera með því að fylgja þessum þremur sjálfsögðu meginreglum: Borða minna, borða hollara, hreyfa mig meira.

Ég ætla ekki að kaupa mér líkamsræktarkort, enda sé ég ekki tilganginn í því. Ég hef aðgang að æfingasal skólans oft í viku, heima á ég hlaupabretti og sippubönd, ég á góða hlaupaskó og fjöldi göngustíga er í nágrenninu, og sundlaug. Ég ætla að hreyfa mig á hverjum degi, hvað sem mér finnst ég hafa lítinn tíma. Það er alltaf hægt að taka hálftíma í að a.m.k. hlaupa tvo kílómetra á brettinu og skella sér í sturtu. Ég hef engar afsakanir.

Ég ætla líka alltaf að fá mér einn skammt (einu sinni á diskinn) og velja hollari kostinn. Ég ætla að drekka meira vatn og borða meira grænmeti og ávexti. Það er alltaf til vatn og oftast eru til ávextir og grænmeti heima hjá mér. Svo, engar afsakanir.

Enda á ég ekkert að vera að finna afsakanir til að vera feit áfram. Ég ætti miklu frekar að einbeita mér að kostunum sem fylgja því að grennast!

desember 30, 2009. Uncategorized.